Dla Królestwa Niebieskiego – ksiądz, siostra zakonna i zakonnik

Pan Bóg powołuje ludzi na różne sposoby. Jedni są powołani do małżeństwa, inni do kapłaństwa czy życia zakonnego, a jeszcze inni do życia w samotności. W każdym z tych powołań możemy służyć Panu Bogu. Osobę, która wybrała życie zakonne, nazywamy siostrą lub bratem, zakonnicą lub zakonnikiem. Mężczyznę, który przyjął święcenia kapłańskie, nazywamy księdzem, a jeśli dodatkowo jest zakonnikiem, wówczas nazywamy go ojcem. Na samym początku dzisiejszej katechezy chciałbym, abyśmy odpowiedzieli sobie czym właściwie jest powołanie. Niech odpowiedź na to pytanie stanie się pierwszym punktem naszej dzisiejszej katechezy.

1. Co to jest powołanie?

Być powołanym do kapłaństwa lub życia zakonnego to usłyszeć zaproszenie Boga i odpowiedzieć na nie decyzją wstąpienia do seminarium lub do klasztoru. Kapłani, siostry zakonne i bracia zakonni z miłości do Pana Boga oddają Mu całkowicie swoje życie, by służyć innym. Zdarza się, że bliscy nie rozumieją tego wyboru. Głos powołania jest jednak tak mocny, że osoby wybrane przez Boga podejmują tę decyzję mimo niezrozumienia i sprzeciwu ze strony innych. Nie zawierają małżeństwa, lecz pozostają bezżenne lub niezamężne. Przeczytamy słowa Pana Jezusa, w których wyjaśnia nam, dlaczego osoby te wybrały taką drogę życia.

W drugim punkcie naszej dzisiejszej katechezy zastanowimy się na czym polega życie w kapłaństwie i życiu zakonnym. Kapłani, bracia i siostry zakonne pragną być kiedyś w królestwie Bożym, czyli w niebie. Tak bardzo ukochali Pana Boga, że chcą, aby razem z nimi byli tam wszyscy ludzie, których spotkają. Zrezygnowali z założenia rodziny, by móc cały swój czas, siły i umiejętności poświęcić Bogu. Osoby powołane do życia zakonnego wzbudzają żywe zainteresowanie. Trudno przejść obok nich obojętnie. Jednych fascynują, drugich niepokoją, jeszcze innych drażnią. Wyróżniają się nie tylko strojem czy sposobem życia, ale przede wszystkim poświęceniem się Chrystusowi. Są ambasadorami Boga w środowisku, w którym żyją.

2. Życie w kapłaństwie i zgodnie z radami ewangelicznymi:

Zakony męskie i żeńskie prowadzą wiele inicjatyw o charakterze modlitewnym, charytatywnym i społecznym, wynikających z ich powołania. Pochylają się nad osobami najsłabszymi w społeczeństwie. Pomagają chorym i niepełnosprawnym dzieciom, ludziom starszym i niedołężnym, bezdomnym i biednym. Mimo że jest tak dużo zgromadzeń zakonnych o tak różnorodnych charyzmatach, to wszystkich braci i siostry łączy jedno – miłość do Jezusa. W kolejnym punkcie naszej katechezy wymienimy sobie te dzieła, w których posługują siostry i bracia zakonni.

3. Przykłady działalności zakonów:

Na sam koniec dzisiejszej katechezy zastanowimy się wspólnie nad tym, co to znaczy mieć „głowę, serce i ręce wolne dla Boga i ludzi”. Te rozważania staną się przedmiotem ostatniego punktu naszej lekcji.

4. Głowa, serce i ręce wolne dla Boga i ludzi:

Na sam koniec zapraszam Was do odsłuchania piosenki religijnej, którą zapewne wszyscy bardzo dobrze znacie. Tekst tego utworu niesamowicie przedstawia prawdę o powołaniu do kapłaństwa i życia zakonnego.