Pokora i pycha w moim rozwoju

We współczesnym świecie pokora zatraciła swoje pierwotne, a zarazem prawdziwe znaczenie. Prze błędne jej pojmowanie i postrzeganie człowiek, który kieruje się w swoim życiu pokorą, jest uważany za resztę ludzi za nieudacznika, za osobę, która nie ma swojego zdania, a przy tym łatwo podporządkowuje się innym. we wszystkich relacjach międzyludzkich – na każdej płaszczyźnie naszego życia – zaczyna królować pycha. Podczas dzisiejszej katechezy zajmiemy się tymi dwiema przeciwwagami: pokorą i pychą. Przykładem pokory i pychy są postawy faryzeusza i celnika z Ewangelii wg św. Łukasza. zobaczcie poniżej.

Proszę Was, abyśmy w pierwszym punkcie naszej dzisiejszej katechezy dokonali analizy fragmentu z Pisma Świętego, który jest dzisiaj naszym przewodnikiem w temacie pokory i pychy. Postaramy się w tym punkcie zobrazować postawę głównych bohaterów: faryzeusza i celnika. Przypiszemy do tych osób konkretne zachowania i słowa, które z ich ust padają w wykorzystanym przez nas fragmencie Pisma Świętego.

  1. Faryzeusz i celnik – analiza tekstu biblijnego:

Tak jak powiedziałem w filmiku umieszczonym powyżej, stwierdzenie, że faryzeusz „stanął” oznacza, że stał wyprostowany, tak że był widoczny dla innych. Jeżeli celnik stał z daleka, to znaczy, że faryzeusz był bliżej miejsca świętego w świątyni. Celnik nie śmiał podnieść oczu, co wskazuje, że pochylił się pełen pokory. Dalej mamy postawy typowe dla pokory i pychy: faryzeusz po trzykroć się chwali, a celnik trzykrotnie się uniża. Celnik chwali Boga, a faryzeusz samego siebie. Faryzeusz i celnik są przykładem dwóch postaw, które omawiamy podczas dzisiejszej katechezy, a mianowicie: pychy i pokory.

Chciałbym, abyśmy w drugim punkcie naszej katechezy dopasowali sobie to postaw obu naszych dzisiejszych biblijnych bohaterów właściwe synonimy. Przyporządkowane przez nas synonimy, o których mówiłem w filmiku, dadzą nam obraz wielopłaszczyznowego wymiaru zarówno pychy, jak i pokory. Czasami pewne nasze zachowania, czy zachowania osób z którymi żyjemy i spotykamy się na codzień są właśnie przejawem albo pychy albo pokory. A więc…

2. Pycha i pokora – synonimy i właściwe cechy:

Prawdziwa pokora nie ma nic wspólnego z kompleksem niższości, czy formą świadomego poniżania siebie. Wręcz przeciwnie: pokora wymaga odwagi. Pokora bowiem łączy się ściśle ze służbą. Kto chce służyć innym, musi być odważny, bo w służbie będzie trzeba często płynąć pod prąd. Prościej jest oczywiście poddać się biegowi rzeczy i nic nie robić, ale znacz- nie trudniej jest zakasać rękawy i poświęcić się służbie dla drugich. Ten, kto służy, musi stanąć po stronie słabych i upokarzanych, a to wymaga od niego odwagi; musi zapomnieć o nagrodzie i liczyć się z upokorzeniami. W Piśmie Świętym, jak już powiedziałem w powyższym filmie, mamy wiele przykładów postaci biblijnych, które odznaczały się prawdziwą pokorą. W tym kolejnym punkcie wymienimy sobie te osoby z przykładami ich postępowania.

3. Przykłady biblijnych postaci, które są prawdziwie pokorne:

W ostatnim punkcie naszej dzisiejszej katechezy, zgodnie z tym, co powiedziałem w powyższym filmiku, skonstruujemy sobie plan, dzięki któremu będziemy zdolni do pokonywania przejawów pychy. Żeby wygrać z pychą, która jest jednym z grzechów głównych, musimy znać i wiedzieć jakie są jej przejawy. A zatem:

4. Przejawy pychy:

Na sam koniec – zgodnie z obietnicą – muzyczne podsumowanie dzisiejszej katechezy. Obyśmy zawsze – mieli odwagę i stawali się pokorni jak sam Jezus Chrystus 🙂